przystanek Rosenthal [zn.]

Jednym z najbardziej malowniczych zakątków okolic tzw. Worka Turoszowskiego na południowo-zachodnim krańcu Polski jest przełom Nysy Łużyckiej (Neißetal). Rzeka na kikukilometrowym odcinku płynie tutaj dnem doliny a momentami strome ściany doliny dochodzą do kilkudziesięciu metrów wysokości nad poziom rzeki.

Dnem tej doliny po zachodniej stronie rzeki prowadzi ścieżka rowerowa.

Można się tutaj natknąć na stare oznaczenia graniczne 🙂 Przy ścieżce rowerowej mijam kamienny słupek granicy dóbr miasta Zittau z datą 1769.

Do połowy XX wieku ta granica dóbr była tutaj jedyną granicą lokalnych włości, gdyż obie strony rzeki Nysy Łużyckiej leżały na terenie ówczesnych Niemiec.


Przez dolinę Nysy Łużyckiej wybudowano linię kolejową. którą otwarto w październiku 1875 roku. Łączyła ona Zittau z Hagenwerder i prowadziła dalej wcześniej wybudowaną linią do Görlitz. Na całym odcinku przebiegającym przełomem rzeki, tory kolejowe zostały poprowadzone po wschodniej ścianie doliny.

Wyjątkiem jest nieco ponad dwustumetrowy odcinek ‚ścinający’ zakole Nysy Łużyckiej, gdzie tory przez dwa mosty przechodzą na stronę zachodnią rzeki. W tym miejscu usytuowano przystanek kolejowy nazwany od najbliższej miejscowości – Rosenthal.


źródło mapy: historic.place

Usytuowanie przystanku kolejowego Rosenthal nie było przypadkowe. Zakole Nysy Łużyckiej w tym miejscu było popularnym miejscem wypoczynku w XIX wieku. Funkcjonowała tutaj restauracja znajdująca się nieopodal przystanku kolejowego.


Po 1945 roku Nysa Łużycka stała się rzeką graniczną pomiędzy Polska Rzeczpospolitą Ludową (PRL) i Niemiecką Republiką Demokratyczną (DDR). Wytyczona granica spowodowała, że linia kolejowa biegnąca doliną Nysy Łużyckiej znalazła się na terenach polskich – z wyjątkiem 260 metrów torów z przystankiem Rosenthal, które pozostały na terenie niemieckim…

Linia kolejowa przez kilka lat po wojnie była nieczynna, została jednak ponownie otwarta głownie z przyczyny powstania kopalni i elektrowni Turoszów koło Bogatyni. Przebieg torów w dolinie Nysy się nie zmienił, co spowodowało, że składy polskich pociągów jadących torami należących do Polskich Kolei Państwowych przez krótką chwilę musiały przejeżdżać przez teren NRD dwustumetrowym ‚eksterytorialnym korytarzem’. Umożliwiła to umowa między Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej a Rządem Niemieckiej Republiki Demokratycznej o wzajemnym uprzywilejowanym kolejowym ruchu tranzytowym na odcinkach linii kolejowych Hagenwerder – Krzewina Zgorzelecka – Hrschfelde – Zittau – Porajów, która została zawarta w dniu 23 września 1959 r. w Berlinie.

Te 260 metrów torowiska były ciągle własnością (i zresztą są do dnia dzisiejszego) niemieckich kolei, a kilometraż na tym krótkim odcinku formalnie ciągle liczy się od stacji w Zittau.

Granice w czasach PRL i DDR były uszczelnione. Siłą rzeczy spowodowało więc to natutralną ‚śmierć’ przystanku Rosenthal. Eksterytorialny odcinek torów kolejowych został otoczony płotem.

Przystanek kolejowy „Rosenthal” znika całkowicie na powojennych mapach…

źródło mapy: historic.place

Utrudnienia w poruszaniu się na terenach przygranicznych za czasów DDR powodują, że zabudowania restauracji nie są wykorzystywane i  niszczeją. Opuszczone budynki stoją jeszcze do końca lat 80-tych XX wieku…

… po czym zostają rozebrane. Na mapach pozostaje już tylko zaznaczona linia kolejowa.

źródło mapy: historic.place


Po zjednoczeniu Niemiec nastąpiły ułatwienia w poruszaniu się przy granicy a po wstąpieniu Polski do układu z Schengen jakiekolwiek przeszkody w przekraczaniu granicy polsko-niemieckiej znikły całkowicie. Przystanek Rosenthal jednak przeszedł do historii, obecnie można jedynie obejrzeć pozostałości budynku stacyjnego, który przez lata był skryty za płotem ‚eksterytorialnego korytarza’ torów kolejowych.

Prawie czterdzieści lat utrudnień w dostępie na ten teren zrobiły swoje. Całe zakole Nysy łużyckiej porosło dziką roślinnościa. Dzisiaj w miejscu dawnej restauracji znajduje się miejsce postoju dla rowerzystów. Wybudowano tutaj wiatę oraz postawiono tablicę informacyjną opisującą jak wyglądało to miejsce w czasach swojej świetności lokalnej turystyki i wypoczynku.

W okolicy miejsca postoju można dostrzec ślady dawnych tarasów, z prowadzącymi na nie schodami. to tutaj dziesiątki osób mogło odpoczywać przy stołach z ławami.

 


260 metrowy eksterytorialny korytarz torów kolejowych pomiędzy dwoma mostami w dolinie Nysy Łuzyckiej do dzisiaj funkcjonuje. Przejeżdżaja obecnie tędy głównie składy towarowe.

 


Trochę jednak szkoda mi, że dawne piękno tego zakątka w dolinie Nysy Łużyckiej pozostało jedynie na mnóstwie zachowanych starych fotografii…

 


źródło starych fotografii: ansichtskarten-lexikon.de; tablica informacyjna w miejscu postoju Rosenthal


 

Reklamy

Oybin

Jestem na południowo-wschodnim końcu Saksonii, w Górach Żytawskich (Zittauer Gebirge) niedaleko pogranicza polsko-czesko-niemieckiego. A konkretnie w kurorcie Oybin, ogromnie popularnej turystycznie niemieckiej miejscowości. Ponieważ jest jeszcze wcześnie rano, więc wszyscy turyści jeszcze śpią i na uliczkach nie ma nikogo 🙂 Kieruję się na górę o tej samej nazwie co kurort – Oybin wznoszącą się prawie sto metrów ponad domami.

Na szczycie piaskowcowych skał góry Oybin znajdują się pozostałości grodu (zamku) oraz klasztoru, ogrom których mozna dostrzec z okolicznych wzgórz. Pierwsze wzmianki pisemne o zabudowie na tej górze sięgają początków XIII wieku.

Wejście na górę Oybin jest płatne. Jestem tutaj pierwszy raz. Czytając wcześniej o panującym w sezonie tłoku, staram się tego uniknąć i przychodzę chwilę przed otwarciem bramy. Co do sekundy o 9.00 rano brama i kasa zostaje otwarta i tego dnia jestem pierwszym odwiedzającym. Piszę to dlatego, że przez następne półtorej godziny byłem na górze Oybin całkowicie sam. Pierwsze tłumy (dosłownie) wkroczyły na zamek i do klasztoru dopiero około 10.30 – tak więc jak ktoś chciałby zobaczyć ten piękny zabytek ‚w spokoju’ to tylko rano…

Przebywanie w ciszy ogromu pozostałości szczególnie koscioła klasztornego robi naprawdę duże wrażenie.

Najbardziej chyba znany punkt ruin klasztoru Oybin – tzw. ‚okno biblioteki’ na tle porannych mgieł.

Przy zakupie biletu dostaje się ulotkę informacyjną (m.in. w języku polskim) opisującą krótko i zwięźle najistotniejsze budowle, pomieszczenia i miejsca zamku i klasztoru.


Ja poszukiwałem jednak na terenie dawnego klasztoru Oybin czegoś, o czym ulotka informacyjna nie wspomina. Co więcej, nie wspomina sie o tym praktycznie w żadnych opisach tego miejsca.

Rzecz dotyczyła dwóch starych rytów na skale z początków XVI wieku, nie miałem żadnych szczegółów gdzie dokładnie mogę je dostrzec. Przydały się ogromnie te półtorej godziny bez tłumów pozwalające na oglądanie w spokoju ‚centymetr po centymetrze’ skalnych ścian, na których zbudowano klasztorne i zamkowe budowle.

Okres początków XVI wieku związany jest z tak zwaną ‚czwartą rozbudową’ zamku i klasztoru. Wyobrażenie wyglądu zamku i klasztoru w owych czasach zostało uwiecznione na obrazie Woldemara Hermanna, „Zittauer Gebirge. Burg und Kloster Oybin um 1500”:

źródło zdjęcia: deutschefotothek.de

Podczas ‚czwartej rozbudowy’ wykonano na terenie klasztoru wiele prac budowlanych. Jednym z największych przedsięwzięć podjętych przez zakonników było wykonanie obejścia budynku kościoła klasztornego od południa. Wiązało się to bowiem z wykuciem w skale piaskowcowej korytarza o 11 metrowej głębokości. Mówi się, że wykonanie tego obejścia zajęło kilka lat i zostało ukończone w 1515 roku (na ulotce jest napisane że obejście wykonano prawdopodobnie w latach 1512-1515).


Wejsćie do obejścia budynku koscioła od południa znajduje się tuż za kościołem przy cmentarzu.

W skale tutaj wykuto otwór wejściowy.

Kilka metrów nad tym wejściem dostrzegam pierwszy z dwóch poszukiwanych rytów 🙂

Wykuty ryt to data.

Tylko jaka to dokładnie data? – ‚1 5 1 ?’. Trzy pierwsze cyfry są jednoznaczne, czwarta niestety jest niewyraźna i porośnięta mchem.

Ze zdjęcia, które zrobiłem według mnie są trzy możliwości czwartej cyfry – 0, 3, 5,  każda z nich jest prawdopodobna.

Po powrocie do domu nie znajduję nic na temat opisu tego rytu i w związku z tym jaka data jest na nim wyryta. Ponieważ miejsce, gdzie ten ryt się znajduje jest popularne – przeglądam dostępne w internecie zdjęcia, na którym skałka z rytem się ‚załapała’. Liczę na to, że któreś ze zdjęć uchwyci ryt na skale z innej perspektywy a padające inaczej światło i cienie pozwolą uchwycić kształt rytu czwartej cyfry.

Wybieram dwa zdjęcia, pierwsze znalezione w niemieckim archiwum jest czarno-białe, wygląda na zrobione przed laty. Niestety rozdzielczość nie pozwala na większe przybliżenie:

źródło zdjęcia: deutschefotothek.de

Drugie ze znalezionych zdjęć jest na tyle dużej rozdzielczości, że mogę ‚wyciąć’ z niego wyraźny fragment z rytem:

źródło zdjęcia: wikimedia.org

Ze zdjęć wnioskuję, że:

  • dolna część czwartej cyfry jest zaokrąglona – odpada więc moje przypuszczenie, że może to być cyfra ‚5’
  • moje przypuszczenie, że czwarta cyfra to ‚3’ również należałoby odrzucić – wysokość tej cyfry byłaby prawie 2 razy większa niż pozostałych trzech. Wygląda, że górny ‚brzuszek’ prawdopodobnej trójki to zwykłe wgłębienie w skale.

Zostaje więc trzecie przypuszczenie – czwarta cyfra to ‚0’, a cała data wyryta na skale przy wejsciu do południowego obejścia kościoła w klasztorze Oybin to:

1510

Podkreślam, że jest to mój wniosek na podstawie powyżej opisanych obserwacji.

Ściana skały, na której znajduje się ryt wygląda na skuwaną (wyrównywaną) być może data oznacza rok kiedy było to wykonywane. A może był to rok faktycznego rozpoczęcia prac nad wykuciem w skale południowego obejścia kościoła?

 


Wykute w skale obejście kościoła klasztoru jest faktycznie imponujące, gdy się przeczytało, że było one wykute RĘCZNIE.

Patrząc z wykutego wąwozu skalnego w górę widzi się ogrom budowli kościoła z nietypowej perspektywy – ‚ku niebu’…

.., ale widać jeszcze coś na skalnej ścianie kilka metrów nad ziemią. Trzeba tylko mocno wytężyć wzrok 🙂

To drugi z poszukiwanych przeze mnie rytów – data, tym razem jednoznaczna:

1515

 

Wyryta data ‚1515’ może oznaczać rok zakończenia prac nad wykuciem w skale południowego obejścia kościoła.

 


Ponieważ Góry Żytawskie (i co za tym idzie znajdująca się w nich góra Oybin) przynależą geograficznie do Sudetów Zachodnich mogę więc napisać, że:

Dwa naskalne ryty na terenie klasztoru Oybin z wykutymi datami ‚151(?)’ oraz ‚1515’ są najstarszymi (znanymi mi) wykutymi w skale datami na terenie całych Sudetów!

 


Na zakończenie moje uzupełnienie planu zamku i klasztoru Oybin, który zamieszczony jest na ulotce informacyjnej otrzymywanej w kasie przy zakupie biletu. Zaznaczam miejsca gdzie znajdują się opisane powyżej dwa ‚datowane’ ryty.

 

źródło planu: burgundkloster-oybin.com


 

Na kamieniach w Szwajcarii Saksońskiej… – Luchsstein, Altarstein

Podczas mojego pierwszego w życiu pobytu w Szwajcarii Saksońskiej nie mogło zabraknąć zobaczenia jakichś historycznych pamiątek wyrytych na skałach 🙂

Ponieważ obszar ten jest dla mnie zupełnie (jeszcze) nieznany, zacząłem od spojrzenia na mapę turystyczną czy jakieś ‚kamienie z napisami’ nie są na niej zaznaczone. Wybór padł na dwa miejsca znalezione na mapie nieopodal góry Raumberg – punktu XIX-wiecznej Triangulacji Królestwa Saksonii, na którą to górę zamierzałem dotrzeć.

Miejsca te nazwane zostały „Rysi Kamień” (Luchsstein) oraz „Kamienny Ołtarz” (Altarstein) i same nazwy zachęciły mnie by je zobaczyć z czystej ciekawości.

źródło mapy: mapy.cz


Luchsstein

Przy granicy niemiecko-czeskiej, koło słupka granicznego nr 4/7 (50°53’34.5″N, 14°20’42.0″E) stoi po stronie niemieckiej kilkumetrowy głaz.

Głaz nosi nazwę „Luchsstein” czyli „Rysi kamień”. Jest to pomnik upamiętniający ostatniego zabitego rysia w Szwajcarii Saksońskiej.

Inskrypcja na kamieniu brzmi:

„Allhier habe ich
Joh. Gottfr. Puttrich
Königl. Förster aus Hinterhermsdorf
einen Luchs mit einem Selbst.-
schuß erlegt ao 1743″

Co w wolnym tłumaczeniu oznacza, że „Tutaj J. G. Puttrich, nadleśniczy z Hinterhermsdorf zabił strzałem rysia w 1743 roku”.

Poniżej płaskorzeźba symbolizująca rysia.


Altarstein

Około półtora kilometra dalej, przy zielonym szlaku turystycznym kolejny głaz (50°53’31.5″N, 14°19’46.5″E).  Zwany jest on „Altarstein” czyli „Kamienny Ołtarz”. Upamiętnia on prześladowanych czeskich protestantów, którzy najprawdopodobniej traktowali ten głaz jako ‚ołtarz’ do obrzędów religijnych.

Po prawej stronie kamienia wyryto inskrypcję:

Hier hielten verfolgte böhmische Protestanten unter Kaiser Ferdinand d. II. um das Jahr 1630 Gottesdienste ab

co w tłumaczeniu oznacza” Tutaj modlili się prześladowani czescy protestanci, za panowania cesarza Ferdynanda II około 1630 roku”

 

Lewa strona natomiast zawiera wykutą w skale listę wszystkich leśniczych nadleśnictwa Hinterhermsdorf od XVII wieku po połowę XX wieku:

„Die Revierverwalter des Hinterhermsdorfer Reviers”:

Haberlein um 1632 H. Schlegel 1855 – 1882
V. Müller 1668 – 1684 A. Plant 1882 – 1893
G. Kühnel 1684 – 1736 R. Sinz 1893 – 1903
G. Puttrich 1736 – 1771 C. v. Egidy – 1903 – 1912
G. Felke 1771 – 1810 J. Hübner 1912 – 1921
E. Rinck 1810 – 1826 E. Schönfelder 1921 – 1931
E. Rudorf 1826 – 1834 Dr. Wobst 1931 – 1943
E. Voigt 1834 – 1845
F. Laube 1845 – 1855

 


 

Triangulacja Królestwa Saksonii – punkt nr 56 – Lilienstein

Góra Lilienstein stojąca na prawym brzegu zakola rzeki Łaby jest jedną z najbardziej charakterystycznych gór stołowych Szwajcarii Saksońskiej. Jej kształt stał się symbolem Parku Narodowego „Sächsische Schweiz”.

Pretekstem mojego wejścia na górę Lilienstein był fakt, że została ona wybrana na punkt podczas XIX-wiecznej Triangulacji Królestwa Saksonii. Jednak okazało się, że ten cel był tylko niewielkim procentem całości pobytu na szczycie, zarówno w sensie czasu jak i przestrzeni 🙂

Na wierzchowinie góry spędziłem prawie dwie godziny, pewnie byłbym dłużej, ale przegoniła mnie zbliżająca się burza. Polecam wejście na nią jako ‚trzeba zobaczyć’ podczas pobytu w Szwajcarii Saksońskiej.



Turystyka na górę Lilienstein sięga początków XVIII wieku. Przykładem jest mapa ‚turystyczna’ z 1756 roku, na której rozrysowano całą wierzchowinę Lilienstein z zaznaczeniem wszystkich ówczesnych atrakcji turystycznych na szczycie góry.


źródło mapy: deutschefotothek.de

Do dnia dzisiejszego atrakcji na szczycie góry jest całkiem sporo. No i przede wszystkim widoki. 🙂



Obelisk Friedricha Augusta.

W dniu 26 lipca 1708 roku przy okazji polowania u podnóża Lilienstein król August Mocny miał się wspiąć na szczyt tej góry. Tradycja mówi, że specjalnie dla tego wejścia ówczesnego władcy została wybudowana ścieżka pośród skał, która istnieje do dzisiaj i zwana jest Südaufstieg.

To wydarzenie zostało upamiętnione postawieniem na szczycie góry obelisku. Dokładna data jego budowy nie jest znana.

źródło rysunku z 1820 roku: hm-noroc.de

W latach 60-tych XX wieku obelisk został zniszczony uderzeniem pioruna, reszta dewastacji była skutkiem wandalizmu. W 2008 roku, w 300 letnią rocznicę postawienia, obelisk został zrekonstruowany.

Oryginalna środkowa część obelisku zawiera ledwo widoczną dziś inskrypcję w języku łacińskim:

Friedericus Augustus, Rex Elector
Saxoniae ut fortunam virtute, ita asperam
Hanc rupem primus superavit accessumque
Faciliorem reddi curavit, A.M. DCC.VIII

 

W wolnym tłumaczeniu napis obwieszczał, że: „Friedrich August, Król i elektor Saksonii w wielką odwagą umiał wznieść się ponad swój los i jako pierwszy pośród swoich przodków wstąpił w te skały udostępniając je innym w roku 1708.


Ze wschodniego krańca góry Lilienstein, gdzie znajduje się obelisk Friedricha Augusta roztacza się jeden z najbardziej znanych widoków w Szwajcarii Saksońskiej na przełom rzeki Łaby.

W dole widoczne miasteczko Bad Schandau.

Widok ze wschodniego krańca góry Lilienstein na wschód i północ.



Wettin Obelisk

16-metrowy obelisk zwany ‚Wettin’ wzniesiony został w 1889 roku przez Club Górski Szwajcarii Saksońskiej na cześć 800-lecia dynastii saskiej Wettinów – jednego z najstarszych książęcych rodów szlachty niemieckiej.

Obelisk stoi w najwyższym punkcie góry Lilienstein (415.2 m n.p.m.). Góruje on nad południową częścią góry Lilienstein.


Z okolic obelisku Wettin, widoki z góry to przede wszystkim Łaba na pierwszym planie w okolicy miasteczka Königstein.



Obelisk triangulacyjny.

Punkt triangulacyjny wyznaczony podczas XIX-wiecznej Triangulacji Królestwa Saksonii znajduje się na skale na zachodnim krańcu góry Lilienstein na wysokości 411.6 m n.p.m.

Co ciekawe, ten punkt triangulacyjny nie został zaznaczony jeszcze na mapie z 1878 roku, na niej bowiem punkt triangulacyjny znajduje się po przeciwnej – wschodniej stronie góry.

 

źródło mapy: deutschefotothek.de

Stary punkt triangulacyjny zachowany jest do dzisiaj:

 

Dopiero mapa z 1908 roku (oraz następne) mają przeniesiony punkt triangulacyjny na obecne miejsce po zachodniej stronie szczytu.

źródło mapy: deutschefotothek.de

Na miejscu punktu triangulacyjnego (50°55’50.9″N, 14°04’55.4″E) stoją do dzisiaj pozostałości obelisku pomiarowego.

Jedyny wyraźny napis z czasów triangulacji na nim to ‚Station’.


Panoramy z punktu triangulacyjnego na górze Lilienstein.

Widok w kierunku północnym:

Zakole Łaby w okolicy kurortu Rathen:

Widok na zachód:

Zbliżenie na górę Pfaffenstein oraz Děčínský Sněžník na horyzoncie.

Zbliżenie na twierdzę Königstein po dugiej stronie Łaby:



Warto wspomnieć jeszcze o dwóch obiektach związanych z turystyką na górze Lilienstein:


Wieża widokowa.

Drewniana wieża widokowa na Lilienstein miała wysokość 15 metrów i została otwarta w dniu 25 maja 1889 roku. Istniała do lat trzydziestych XX wieku, kiedy to została rozebrana.

źródło rysunku: deutschefotothek.de

Gospoda.

Ppopularność szczytu Lilienstein spowodowała, że praktycznie od samego początku turystyki na tę górę zagospodarowywano ją w zaplecze noclegowo-gastronomicze. Do dnia dzisiejszego na szczycie znajduje się gospoda.

 



Königlich – Sächsische Triangulirung

Triangulacja Królestwa Saksonii

Punkt nr 56 II rzędu (Station 56 – Vermessungspunkt II. Ordnung)

Lilienstein

źródło mapy: de.wikipedia.org

Pozycja GPS punktu triangulacyjnego: 50°55’50.9″N, 14°04’55.4″E

Symulacja panoramy.

 

Punkty osnowy w wyznaczonej z punktem „Lilienstein” sieci triangulacyjnej (wg mapy z 1896 roku):

Nr punktu
Nazwa punktu
odległość w km azymut w stopniach
6 Valtenberg 21.052 40.81
7 Porsberg 15.4821 306.04
8 Schneeberg 15.4368 173.09
52 Grossenberg 13.5735 11.5
53 Ruhebänke 14.1276 59.96
54 Raumberg 18.0007 101.26
55 Zschirnstein 10.7504 141.95
57 Cottaer Spitzberg 8.7597 245.87

odległość i azymut w tabeli wyliczony przez autora wg pozycji GPS punktów osnowy geodezyjnej.

Symulacje panoram: udeuschle.selfhost.pro


Triangulacja Królestwa Saksonii – punkt nr 55 – Großer Zschirnstein

Großer Zschirnstein jest najwyższą górą Szwajcarii Saksońskiej, czyli niemieckiej części Gór Połabskich. Jest typową górą stołową, jej charakterystyczny kształt z ‚siodłem’ pośrodku widoczny jest z wielu miejsc zarówno od strony wschodniej…

..jak i od strony zachodniej.

 

Großer Zschirnstein została wybrana jako punkt nr 55 XIX wiecznej Triangulacji Królestwa Saksonii. W najwyższym punkcie góry o wysokości 561 m n.p.m. postawiony został w 1865 roku obelisk triangulacyjny. Koszt postawienia wynosił 119 ówczesnych marek. Pomiar wysokości góry dokonano 14 lipca 1903 roku – zmierzona wysokość wyniosła wtedy 560 m n.p.m.

źródło fotografii z 1910 roku: tablica informacyjna na szczycie Großer Zschirnstein

źródło mapy: deutschefotothek.de

Obelisk triangulacyjny po II wojnie światowej został zniszczony, zachowała się tylko jego dolna część.

źródło fotografii: tablica informacyjna na szczycie Großer Zschirnstein

Oryginalny obelisk triangulacyjny o wysokości 1.7 metra odtworzono. Dzisiaj prezentuje się on w całej swojej okazałości:

Widoki z punktu triangulacyjnego są całkiem, całkiem 🙂

Widać Děčínský Sněžník – najwyźszy szczyt Gór Połabskich

Niesamowicie ze szczytu prezentuje się kanion przełomu rzeki Łaby…

… oraz dominujący Růžovský vrch – najwyższy szczyt parku narodowego  České Švýcarsko

 

 


Königlich – Sächsische Triangulirung

Triangulacja Królestwa Saksonii

Punkt nr 55 II rzędu (Station 55 – Vermessungspunkt II. Ordnung)

Zschirnstein

źródło mapy: de.wikipedia.org

Pozycja GPS punktu triangulacyjnego: 50°51’16.9″N, 14°10’35.4″E

Symulacja panoramy.

 

Punkty osnowy w wyznaczonej z punktem „Zschirnstein” sieci triangulacyjnej (wg mapy z 1896 roku):

Nr punktu
Nazwa punktu
odległość w km azymut w stopniach
8 Schneeberg 8.3579 214.85
53 Ruhebänke 16.5224 19.88
54 Raumberg 12.0988 65.85
56 Lilienstein 10.7504 321.95
57 Cottaer Spitzberg 15.4231 288.46

odległość i azymut w tabeli wyliczony przez autora wg pozycji GPS punktów osnowy geodezyjnej.

Symulacje panoram: udeuschle.selfhost.pro