Prędocice/Toporów (Tormersdorf) [zn.]

Rzeka Nysa Łużycka, oprócz tego, że dziś jest rzeką graniczną pomiędzy Polską i Niemcami, stanowi również zachodni kraniec obszaru Borów Dolnośląskich.
Na tym końcu olbrzymiego kompleksu leśnego, przy rzece znajduje się miejsce opisane jako Prędocice.

źródło zdjęcia satelitarnego: google.com

Nazwa Prędocice to oficjalna polska nazwa nadana po II wojnie światowej leżącej tutaj wsi Tormersdorf. Osada, o której pisana wzmianka pojawia się w 1403 roku, a która w latach 30-tych XX wieku liczyła ponad 500 mieszkańców dzisiaj już nie istnieje.

źródło mapy: deutschefotothek.de

źródło fotografii: chwila.com

Podczas II wojny światowej utworzony tutaj został przejściowy obóz pracy dla Żydów. Internowano tutaj kilkaset osób pochodzenia żydowskiego głównie z Wrocławia.

źródło fotografii: chwila.com

W kwietniu 1945 roku Tormersdorf zostało wybrane przez dowództwo II Armii Wojska Polskiego jako punkt dowodzenia Operacji Łużyckiej. Miejscu nadano wtedy nazwę Toporów i ta nazwa obecnie używana jest równolegle wraz z oficjalną nazwą Prędocice.

Podczas działań wojennych wieś została praktycznie całkowicie zniszczona.



Pośród wielokilometrowej monotonii lasu w Borach Dolnośląskich do Toporowa kierują drogowskazy – takie namalowane na sklejce 🙂

jak również takie bardziej trwałe – kamienne.

Na początek jadę zobaczyć pomnik poległych żołnierzy podczas Operacji Łużyckiej. Tutaj co roku odbywają się uroczystości rocznicowe kombatantów II Armii Wojska Polskiego.


Sama wieś znajdowała się u podnóża skarpy, na której stoi pomnik. Na dole przy skarpie odnaleźć można sporo pozostałości po dawnych domostwach.

W drugiej połowie XX wieku wieś nie była całkiem opuszczona, gdyż znajdowała się tutaj strażnica Wojsk Ochrony Pogranicza. Budynki stanowiące teren strażnicy widoczne są chociażby na mapie z lat 70-tych XX wieku:

źródło mapy: historic.place

Strażnica od wielu lat jest zlikwidowana. Ostały się tylko mury jednego z budynków (51°20’04.0″N 14°59’03.5″E)…

… murków, …

… oraz dużego fragmentu mozaiki, podobno zdobiącej kiedyś świetlicę strażnicy.


Wieś Tormersdorf miała swój cmentarz położony na skarpie w pewnym oddaleniu od miejscowości (51°20’21.0″N 14°59’09.0″E). Teren dawnego cmentarza znajdujący się obecnie pośród lasu wyróżnia się charakterystyczną dawną aleją cmentarną.

Duże oddalenie od dzisiejszych siedzib ludzkich spowodowało zapewne, że po dawnym cmentarzu, oprócz pozostałości grobów zachowały się metalowe krzyże. Robi to niesamowite wrażenie w tym smutnym miejscu.


Do II wojny światowej Tormersdorf miało swój most przez Nysę Łużycką.

źródło fotografii: tablica pamiątkowa w miejscu mostu.

Dzisiaj po moście pozostał jedynie przyczółek po stronie polskiej.

Po stronie niemieckiej natomiast postawiono pamiątkowy obelisk.


Z mostem w osadzie Tormersdorf związane jest jeszcze jedno historyczne wydarzenie. O ten most 24 maja 1813 roku miała miejsce bitwa pomiędzy wojskami francuskimi i rosyjskimi. Bitwa trwała kilka godzin, a poległych w bitwie Francuzów i Rosjan pochowano w lesie na wschód od wsi.
Miejsca pochówku ofiar tej bitwy z XIX wieku oznaczone zostały na przedwojennych mapach („Kosackengraber”, „Franzosengrab”):

źródło mapy: deutschefotothek.de

Po grobach w miejscach wskazanych na przedwojennych mapach dzisiaj nie ma ani śladu. Jedynie w pobliżu ich, przy leśsnej drodze leżą dwa krzyże.

Na tabliczce na jednym z nich napis, dzisiaj już praktycznie nieczytelny.

Odnajduje jednak stare zdjęcie – na tabliczce było napisane „Szczątki żołnierzy”.

Ale czy te krzyże to pozostałość upamiętnienia żołnierzy z XIX-wiecznej bitwy? Tego nie wiem, choć bliskość do miejsc zaznaczonych na przedwojennych mapach raczej na to wskazuje.


fragmenty tekstu na podstawie: wikipedia.org

Reklamy

Forsowanie Nysy Łużyckiej

Wybieram się na rowerową wycieczkę wzdłuż fragmentu granicy polsko-niemieckiej na Nysie Łużyckiej. Plan trasy mam prosty – od miejscowości Przewóz jechać na południe po polskiej stronie trzymając się jak najbliżej rzeki. Po dotarciu do najbliższej przeprawy przez rzekę – powrót do Przewozu po niemieckiej stronie rzeki.
Realizacja planu „do najbliższej przeprawy” zakończyła się przejechaniem ponad 60 kilometrów 😀

Na całej trasie towarzyszyło mi ‚echo przeszłości’ wydarzeń jakie miały tu miejsce w końcu II wojny światowej:

Forsowanie Nysy (1945) – bitwa stoczona w dniu 16 kwietnia 1945 roku o Nysę Łużycką, jedna z bitew operacji łużyckiej w ramach operacji berlińskiej.

fragment tekstu: wikipedia.org


Pomniki pamięci

Pierwsza charakterystyczna rzecz to ilość miejsc upamiętniających wydarzenia z II wojny światowej. Minąłem ich po drodze sześć a i tak to nie wszystkie postawione tutaj pomniki.

Najmniejszy z nich, właściwie tablica pamiątkowa stoi w przy wysokim brzegu zakola rzeki…

… gdzie 15 kwietnia 1945 roku o godzinie 5.00 rozpoczęła się operacja forsowania Nysy Łużyckiej przez oddział 7 Dywizji Piechoty 2 Armii Wojska Polskiego (51°22’27.0″N 14°59’03.0″E):

Poza tym pomniki stoją w każdej z mijanych przeze mnie wsi…

Dobrzyń (51°25’22.0″N 14°58’32.0″E):

Sanice (51°24’41.0″N 14°58’29.0″E):

Sobolice (51°23’20.0″N 14°58’31.0″E):

… oraz w miejscach dziś tak odludnych, że dotarcie do nich jest wyprawą samą w sobie (51°20’39.0″N 14°58’55.0″E):

Przy największym z pomników upamiętniających operację „Forsowanie Nysy Łużyckiej”, który stoi dzisiaj pośrodku zachodniego krańca Borów Dolnośląskich co roku odbywają się uroczystości rocznicowe (51°20’14.0″N 14°59’04.0″E):


Fortyfikacje polowe

Nawet po kilkudziesięciu latach ślady działań wojennych pozostałości umocnień polowych widać było na całej trasie. Lasy w tej części Borów Dolnośląskich poryte są pozostałościami okopów i transzei. Najbardziej widoczne jest to na mapach cieniowanych w tego obszaru, z których wręcz można odczytać w których miejscach zgrupowane były oddziały wojsk.
W lesie natomiast jest to niekończący się ciąg rowów.

źródło map: geoportal.gov.pl

We wsi Sobolice, obok wspomnianego wyżej pomnika powstało ‚minimuzeum’. Odtworzono tutaj pieczołowicie cały system polowych fortyfikacji – transzei, stanowisk strzeleckich i artyleryjskich oraz ziemianek. Dodatkowo cała operacja forsowania Nusy Łużyckiej została tutaj dokładnie opisana na tablicach informacyjnych.
Ten stworzony na samym krańcu województwa lubuskiego swego rodzaju wojenny skansen jest według mnie doskonałym pomysłem na lekcje historii XX wieku w terenie.

źródło map i fotografii: wikipedia.org, tablice informacyjne w Sobolicach.


Mosty

… a właściwie ich brak. Do II wojny światowej na przejechanym przeze mnie odcinku istniało kilka mostów. Dzisiaj ani jeden.

Dawna linia kolejowa pomiędzy Sanice i Lodenau. Po moście kolejowym (51°24’29.0″N 14°57’46.0″E) pozostał potężny przyczółek na wysokiej skarpie Nysy Łużyckiej…

… oraz co mnie zaskoczyło, praktycznie kompletne torowisko aż do miejsca gdzie zaczynało się przęsło mostu.

W Sobolicach był most drogowy (51°22’59.0″N 14°58’03.0″E) łączący je z dzisiejszym Lodenau.

źródło fotografii: gazetalubuska.pl

Obecnie ostała się tylko droga prowadząca ‚donikąd w zarośla’ po stronie niemieckiej…

… oraz polskiej.

Ciekawostką jest na tej ‚ślepej’ drodze uchowany ostrzegawczy znak drogowy pamiętający jak nic lata PRL-u. Zastanawiam się ile łącznie pojazdów przejechało tą drogą od postawienia tego znaku 🙂

Pierwszą możliwość przekroczenia Nysy Łużyckiej miałem dopiero kilkanaście kilometrów na południe od Sobolic na wysokości wsi Bielawa Dolna.
Co prawda po przedwojennym moście ostał się tutaj również tylko przyczółek (51°17’56.0″N 15°01’38.0″E)…

… jednakże na rzece powstała w tym miejscu pontonowa kładka dla pieszych o dość ciekawej architekturze 🙂 Ta przeprawa przez Nysę Łużycką jest częścią wybudowanego tutaj po niemieckiej stronie „Parku Przygody Kulturinsel”.


Nie wspomniałem o jednym miejscu mocno związanym z bitwą „Forsowanie Nysy” w 1945 roku. Mowa o nieistniejącej miejscowości Tormersdorf, po wojnie zwanej Prędocice albo Toporów.

O tym miejscu jest osobny wpis na blogu.


 

palcem po mapie i rowerem po drodze nad rzeką Czerna Wielka…

Czerna Wielka nazywana przed wojną „Große Tschirne”, to rzeka o długości nieco ponad 70km mająca źródło na Pogórzu Izerskim i ujście do Bobru w Żaganiu. Jako jedna z nielicznych rzek w Polsce przecina dwie autostrady 🙂
Rzeka ta przepływa przez Bory Dolnośląskie na linii północ-południe, historycznie była ona w tym regionie na pewnym odcinku granicą pomiędzy Łużycami a śląskim księstwem żagańskim.

Teren Borów Dolnośląskich ze względu na swój dziki charakter od wieków był słabo zaludniony. Główna koncentracja osiedlania się ludności naturalnie skupiała się w okolicy rzek. Tak też było w przypadku rzeki Czerna Wielka.

Siedliska ludzkie przy rzece dotrwały czasów II wojny światowej. Po 1945 roku i przyłączeniu tych ziem do Polski cały ponad 20 kilometrowy odcinek rzeki w Borach Dolnośląskich od Iłowy na północy do Parowej na południu przestał być zupełnie zamieszkały. Liczne pojedyncze gospodarstwa wzdłuż rzeki oraz dwie wsie zostały rozebrane (cegła ponoć poszła na odbudowę Warszawy).

Po dawnych śladach bytności ludzkiej przy Czernej Wielkiej w Borach Dolnośląskich pozostały tylko porozrzucane wzdłuż rzeki liczne ruiny domostw…


Pewnego grudniowego wiosennego dnia (na dworze prawie 10 stopni na plusie) 🙂 wsiadam na rower w Iłowej i jadę w górę rzeki Czerna Wielka.
Po kilku kilometrach po poniemieckich kocich łbach docieram do Kowalic.

Kowalice – dawniej całkiem spora wieś, dziś kilka domostw.

Przy krzyżówce pomnik ofiar I wojny światowej, odnowiony społecznie w 2008 roku (51°29’06.0″N 15°13’47.0″E).

Kowalice to ostatnie miejsce ‚cywilizacji’ na trasie. W Kowalicach po raz pierwszy napotykam rzekę Czerna Wielka. Przekraczam most i jadę na południe drogą leśną wzdłuż rzeki. Przez pierwsze kilka kilometrów leśną drogą mimo, że na przedwojennej mapie widzę, że przy drodze było kilka gospodarstw, odpuszczam sobie ich poszukanie w lesie. Ilość błota na tym odcinku skutecznie mnie do tego zniechęca.


Docieram do pierwszego zachowanego mostu na rzece (51°27’20.0″N 15°15’01.5″E).

Przy moście jak widać na mapie stał kiedyś młyn, jednak to błoto…

Postanawiam dokładniej przyjrzeć się mostowi. Na przyczółku zauważam wyryty napis.

Wyryta gwiazda Dawida oraz data „1928”.


Jadę dalej drogą po wschodniej stronie rzeki. Docieram do Nowoszowa.

Przy drodze zaczynają pojawiać się tablice ostrzegawcze, zarówno postawione wiele lat temu…

… jak i całkiem niedawno.


Nowoszów – jedna z dwóch nieistniejących wsi przy rzece Czerna Wielka. Półtoragodzinny postój tutaj wart był osobnego wpisu na blogu. (LINK)


Przy wyjeździe z dawnego Nowoszowa na południe, gospodarstwa zaznaczone na mapie jako Niederdorf (51°26’17.0″N 15°16’24.0″E).

Pozostałości po piwnicach w leśnym runie pokazują po co postawiono tablice ostrzegawcze.


Docieram do rozdroża w miejscu (51°26’00.0″N 15°16’36.0″E). Do tego miejsca od początku trasy towarzyszył mi wytyczony szlak krajoznawczy, który tutaj odbija na wschód w stronę Wigwamu (miejsca biwakowego) oddalonego stąd o niecałe 1.5 kilometra. (LINK)
Ja jadę dalej na południe.


Kolejne gospodarstwo – zaznaczone na mapie jako Oberdorf (51°25’46.0″N 15°16’43.0″E).

Tutaj znowu dziury po starych piwnicach.


W tym miejscu minęła godzina 15.00. Co w przypadku grudniowej wycieczki w lesie oznacza czas, kiedy należy zastanowić się nad powrotem jeśli nie chce się wracać po ciemku w nieznanym terenie 🙂

Kontynuowałem wyprawę wzdłuż Czernej Wielkiej tydzień później, czyli kolejnego wiosennego grudniowego dnia. Tym razem wyruszyłem od strony drogi Świętoszów – Osiecznica, podążając znaną już mi z 2014 roku drogą leśną numer 17, która prowadzi do wspomnianego wyżej Wigwamu od wschodniej strony cywilizacji 🙂

Następnie po dotarciu do miejsca, gdzie skończył mi się dzień poprzednim razem, czyli do ruin gospodarstwa Oberdorf, ruszam dalej na południe.


Jestem przy dawnym gospodarstwie „zu Neuhaus” (51°25’24.5″N 15°17’03.5″E).

Tutaj również zachowały się resztki piwnic.

Okazuje się, że teren dawnego gospodarstwa został ‚gruntownie’ przebadany przez poszukiwaczy. 🙂


Na drodze chwilę później przekraczam granicę województw lubuskiego i dolnośląskiego.


Następny przystanek – domostwa „zu Heiligensee” (51°25’14.0″N 15°17’15.0″E).

Tutaj pozostałości piwnic tym razem zalane wodą.

Gospodarstwo przejmują bobry 🙂

Przy gospodarstwie dawniej znajdował się most na drugą stronę rzeki.

Dziś po nim ani śladu, choć zaryzykowałbym, że niedługo przeprawę na starym miejscu mogą zbudować tutaj bobry…


 

Niedaleko na południe od „zu Heiligensee” znajdowały się dwa pojedyncze gospodarstwa.

Pierwsze z nich (51°25’02.0″N 15°17’32.0″E) mógłbym nazwać, że jest chyba najlepiej zachowanym ze wszystkich zobaczonych tutaj pozostałości domostw.

Tutaj piwnica również całkowicie zalana wodą.

Drugie z gospodarstw jest 300 metrów dalej na południe (51°24’54.0″N 15°17’43.0″E). Te z kolei było chyba jednym z najbardziej niedostępnych.

Zachowane pozostałości koryta:


Wracam na drogę. Przede mną ostatni cel wyprawy – wioska Poświętne.


 

Poświętne jest drugą ze wsi przy rzece Czerna Wielka, która praktycznie zniknęła.  Opisana została ona osobno przeze mnie tutaj (LINK):


Opisana wyprawa była dla mnie jedną z najbardziej ciekawych w ostatnim czasie. Opisana trasa liczy ponad 20 kilometrów. Nie spodziewałem się, że na tak dużym odcinku będę musiał (chciał) zatrzymywać się tak często i na tak długo, że potrzeba mi było dwóch grudniowych dni aby ją przejechać rowerem. 🙂

Ilość zdjęć wyszła dość duża w tym wpisie (oraz we wpisach o Nowoszowie i Poświętnem) zapewniam jednak, że jest to niewielka część wszystkich zdjęć zrobionych przeze mnie tutaj. Starałem się wybrać te wg mnie najciekawsze.

Miłośnikom ruin gorąco polecam tę trasę, na pewno nie będą się nudzić. 🙂

 


 

źródło map: deutschefotothek.de

Poświętne (Heiligensee) [zn.]

Miejscowość stara, lecz nic nie da się pewnego powiedzieć o jej początkach. Niektórzy autorzy podają, że wieś powstała jeszcze w XII wieku. Dawna nazwa miejscowości – Heiligensee (Święte Jezioro) – wzięła się stąd, iż w czasach pogańskich na wschód od obecnej wsi rozpościerało się wielkie jezioro, któremu Serbowie łużyccy oddawali cześć boską.
W pierwszych wiekach swego istnienia była to leśna osada drwali, węglarzy, a przede wszystkim hutników. W 1422 roku po raz pierwszy wzmiankowana jest we wsi kuźnica i jej właściciel Hanusz Stobener. W drugiej połowie XIX wieku pracował tutaj młyn oraz tartak, ponadto w pobliżu dawnego Świętego Jeziora wydobywano torf.

źródło tekstu: arch.ilowa.pl


Po 1945 roku wieś Heiligensee na krótko przemianowano na Jeziornik, a następnie na Poświętne.

Wieś leżała po obu stronach rzeczki Czerna Wielka. Dzisiejsze Poświętne to kilka gospodarstw rozrzuconych na zachód od rzeczki…,

poswietne_sat

źródło zdjęcia satelitarnego: google.com

…natomiast dawna główna, wschodnia część wsi wygląda obecnie na mapie tak:

źródło mapy: geoportal.gov.pl

Na tej mapie niewiele a właściwie nic nie widać po dawnej wsi. Należy więc wyciągnąć przedwojenną mapę tego regionu… 🙂

źródło mapy: deutschefotothek.de

… po czym ze starą mapą pochodzić po tej okolicy.


Wjechałem do Poświętna od północy jadąc leśną drogą od Nowoszowa.

Po obu stronach drogi co rusz napotykam ruiny starych gospodarstw. Nawet nie trzeba patrzeć na starą mapę by je znaleźć.

Odbijam do pierwszego gospodarstwa (51°24’33.5″N 15°17’56.5″E).

Dwieście metrów dalej duże skupisko ruin (51°24’26.5″N 15°18’00.0″E).

Układ domostw w tym miejscu wskazuje, że mógłby być tutaj dość duży folwark. Zastanawiam sie, czy to nie przypadkiem tutaj nie był „Hammergut” uwieczniony na starych zdjęciach?

Kilkadziesiąt kroków dalej następne domostwo (51°24’23.5″N 15°17’58.5″E).

Wracam z powrotem do leśnej drogi. Jadąc na południe tuż przy drodze widać pozostałości kolejnych gospodarstw (51°24’17.0″N 15°18’06.5″E).

Na starej mapie widać, że w pobliżu znajdował się most przez rzeczkę Czermna Wielka. Odbijam więc w chaszcze i docieram do rzeki.

W miejscu gdzie stał dawny most (51°24’06.5″N 15°17’49.0″E) widać wyraźnie zarysy dawnej drogi po obu stronach rzeki. Po moście oczywiście ani śladu.

Wracam ponownie do drogi i docieram do dawnej głównej krzyżówki we wsi (51°23’59.0″N 15°17’58.0″E).

To miejsce zostało uwiecznione na dawnych fotografiach. Znajdowała się tutaj szkoła oraz pomnik.

Pomnik niestety pominąłem (czyli zostawiłem na następną okazję pobytu tutaj). Szkołę natomiast ‚odwiedziłem’.

Przed dawną szkołą zachowała się studnia.


Odwiedzone i opisane powyżej miejsca naniesione na mapie (kolejność opisanych miejsc od góry mapy):


źródło starych fotografii: dolny-slask.org.pl

Nowoszów (Neuhaus) [zn.]

„Jest kwiecień 1945 roku. II Armia Wojska Polskiego przygotowuje się do operacji berlińskiej. Sztab armii zostaje ulokowany we wsi Neuhaus pośrodku Borów Dolnośląskich.”


Nowoszów (Neuhaus).

Wioska leżąca na pograniczu Górnych i Dolnych Łużyc oraz Dolnego Śląska istniejąca co najmniej od XIV wieku. Do wybuchu II wojny światowej liczyła około 300 mieszkańców. Po II wojnie światowej po przyłączeniu terenów do Polski wioska zmienia nazwę na Nowoszów (na krótko zostaje nazwana również jako Nowiny).
Po czym zostaje niezasiedlona i prawie natychmiast zniszczona i rozebrana.
Dzisiaj jest to pogranicze południowej części województwa lubuskiego z województwem dolnośląskim pośrodku kompleksu leśnego Borów Dolnośląskich.

źródło mapy: deutschefotothek.de

Pochodziłem po dawnym Nowoszowie ze starą mapą w dłoni. Ani się spostrzegłem jak minęło półtorej godziny pobytu w tym miejscu. Spędziłbym tutaj na pewno dłużej jednak do odwrotu zmusił mnie grudniowy zmrok zapadający po godzinie szesnastej i ponad 10 kilometrowy powrót do ‚cywilizacji’. Zobaczyłem wiele i jednocześnie niewiele, myślę, że na pewno bym się tutaj nie nudził nawet po kilku godzinach pobytu. Może następnym razem 🙂

Przede wszystkim rzuca się w oczy dzikość tego miejsca. Dzisiaj natura niepodzielnie rządzi tutaj i wydaje się być nienaruszona przez człowieka od czasu, kiedy wioska znikła z powierzchni ziemi.

Dawne wiejskie ‚uliczki’ są jeszcze gdzieniegdzie widoczne.

A ruiny porozrzucane pośród gęstwin…

… przypominają, że kiedyś toczyło się tu wioskowe życie.

   

Czerwony Most

Dzisiaj chyba najbardziej rozpoznawalne dzisiaj miejsce w dawnej wsi. Ceglany łukowy most szerokości kilkunastu metrów przerzucony nad rzeczką Czerna Wielka (51°26’23.0″N 15°16’09.0″E).


W środkowej części przęsła mostu dostrzec można kamień z wyrytą datą ‚1907’.

Zaciekawiło mnie to, bo jeśli jest to data zbudowania mostu, to pojawił się on na mapie Meßtischblätt dopiero w 1940 roku. Na poprzedniej wersji mapy z 1936 roku tego mostu naniesionego jeszcze nie ma…

źródło map: deutschefotothek.de


Cmentarz

Kolejnym charakterystycznym miejscem dawnego Nowoszowa jest zachowana spora część muru otaczającego dawny cmentarz.

Na cmentarzu pozostałości pojedynczych grobów i tablic nagrobnych…

… oraz pomnik.

Na oryginalnym cokole dawnego pomnika dzisiaj osadzono kamienny krzyż.

Najprawdopodobniej obok cmentarza stała wieża kościelna zachowana na starych pocztówkach. Dzisiaj po wieży nie ma praktycznie żadnego śladu.

 


„Centrum wsi”

Nazwałem tak okolice miejsca gdzie znajduje się dawne skrzyżowanie dróg we wsi.

Centralnym punktem mogła być dawniej część wsi od skrzyżowania w stronę Czerwonego Mostu, która położona była niejako na ‚wyspie’, oddzielonej rzeczką Czerna Wielka i kanałem. Nad kanałem, w którym dzisiaj nie płynie już woda przerzucony był mostek.

Kanał ten najprawdopodobniej dawniej doprowadzał wodę do młyna.

Dzisiaj na ‚wyspie’ dominuje dzika przyroda, wśród której można dostrzec pozostałości zabudowy.

 


Zamek piastowskiego księcia Bolka II Małego

„Ze średniowiecznych dokumentów wynika, że na tym terenie znajdował się zamek piastowskiego księcia Bolka II Małego (zm. w 1368 r.) – ostatniego niezależnego księcia piastowskiego władającego na Śląsku. W kwietniu 2017 roku archeolodzy ogłosili, że znaleźli pozostałości tego zamku, które znajdują się na wyspie na rzece Czerna Wielka dokładnie tam gdzie później była wieś Nowoszów. Archeolodzy zlokalizowali pozostałości zamku na podstawie danych Lidar – laserowego skanowania terenu.”

Poniżej mapa cieniowana (utworzona na podstawie danych Lidar) owej wyspy na rzeczce. Według mnie pozostałości zamku to prostokątny kształt w południowej częsci wyspy 🙂

żródło mapy cieniowanej: geoportal.gov.pl

„Zamek nie był zbyt okazałą konstrukcją. Na podstawie odkrytych fragmentów przypuszcza się, że była to pojedyncza wieża wzniesiona na planie prostokąta. Jej fundament wykonano z rudy darniowej. Nadbudowa składała się częściowo z charakterystycznych cegieł-palcówek.”

Wynika więc, że zdjęcia ruin, które zrobiłem na tej wyspie „w centrum wsi” to może być pozostałość średniowiecznego zamku 🙂

fragment tekstu na podstawie: rmf24.pl


 

Lokalizacja opisanych miejsc w dawnym Nowoszowie na mapie topograficznej:

źródło mapy: geoportal.gov.pl

 

żródło dawnych fotografii: dolny-slask.org.pl


Aktualizacja wpisu – 15 kwietnia 2017